relativeren is een fucking kunst. ok, ik zeg – bijna - nooit fucking, maar het is hier wel op zijn plaats. ik heb namelijk fucking grote bewondering voor mensen die goed kunnen relativeren. als er één skill is waarvoor je dankbaar zal zijn dat je het hebt aangeleerd in je leven, is het wel dat. en zo komen we meteen bij het goede nieuws: relativeren kan je leren! niet van vandaag op morgen. misschien ook nog niet op overmorgen. een kunst aanleren doe je stap voor stap. oefe

onlangs was ik voor de eerste keer bij een fasciatherapeute. tijdens het kennismakingsgesprek vroeg ze me wat ik doe om te ontspannen. tot mijn eigen teleurstelling kon ik haar alleen maar van een gehakkeld antwoord voorzien. zoals je in vorige posts kan lezen, is zelfzorg bij mij helaas ook een moeilijk gegeven. hoewel ik meer en meer de theorie ervan onder de knie krijg, blijft de praktijk vaak achterwege. practice what you preach… daarom besloot ik het eens uit te schrij

ten eerste: ja, je verdient zelfzorg ten tweede: lees dit boek: ‘zelfzorg is het begin van alles’ – Nina Mouton ten derde: ik weet ook – uit ervaring – dat tijd iets kostbaars is in een klein gouden doosje, waar niet mag worden aangekomen ten vierde: ik ben absoluut geen ‘zelfzorgexperte’, louter een perfectionistische, hoogsensitieve, onzekere mama en people pleaser, die ontdekt heeft dat zelfzorg de sleutel is tot een gelukkiger leven, meer zelfliefde, en zachter ouderschap