over mijn 'Queeste naar Ontspanning'

rusteloos

woelen in mijn slaap

schrikken als ik wakker word

bang van elk geluid

mijn hoofd vol gedachten

hersenspinsels in geheime kamers

verdriet maar geen tranen

schreeuwen zonder geluid

bewegen op automatische piloot

het is alsof

ik niet besta

er wel ben, maar niet echt

dit schreef ik als achttienjarige.

zestien jaar later achtervolgt dit rusteloze gevoel me nog steeds.

het is pas de afgelopen jaren – zeker sinds de geboorte van mijn kinderen - dat ik ben gaan beseffen dat ik dit niet meer wil.

ik wil leven, voluit, vanuit liefde voor het leven.

en bovenal: ik wil rust vinden. dat betekent voor mij o.a.: ontspannen zonder schuldgevoel, mijn angsten overwinnen en het gevoel dat er duizend camera’s op me gericht staan, loslaten.

want ontspannen vind/vond ik persoonlijk één van de moeilijkste opgaves die er bestaan. 

daarom startte ik een heuse zoektocht naar hoe ik rust kon vinden en een meer ontspannen versie van mezelf kon worden: mijn Queeste naar Ontspanning.

introspectie was hierbij een eerste stap. zelfliefde een eerste drempel.

ik begon met na te denken over wat mensen rondom me over mij zeggen, en wat ik daaruit over mezelf kon leren. ik kwam er al snel op uit dat mensen vooral vaak vinden dat ik lief ben. lief zijn heeft echter twee kanten: zo werd er in het verleden gretig over me heen gelopen en van me geprofiteerd. maar ik besloot toch om de positieve kant ervan te beginnen zien. lief zijn, zacht zijn, zou mijn kracht worden, mijn superpower. en eerlijk is eerlijk: ik ben er nog niet. zachtheid is mijn drijfveer, dat wil niet zeggen dat ik altijd en overal zacht ben. ook niet voor mezelf. maar ik heb wel die intentie.

wat ik een aantal jaar geleden ook besefte - toen ik tijdens de coronacrisis een tijdje op de afdeling oncologie in het ziekenhuis werkte – is, dat ik graag zorg. en niet enkel voor mijn kinderen. zorgen, mensen helpen, een lichtpuntje kunnen zijn in iemand zijn dag: dat maakt me gelukkig. zeker als ik merk dat zij er ook gelukkig van worden. en eigenlijk wil ik gewoon dat iedereen gelukkig is :). ik geloof dan ook oprecht dat kleine dingen en liefdevolle aandacht helend kunnen zijn.

gaandeweg ontdekte ik o.a. ook dat ik hoogsensitief ben en onverwerkt trauma me meer in de weg zat dan ik dacht.

goed veel zielenwerk heb ik van daaruit gedaan: stapels boeken gelezen, podcasts beluisterd, het internet afgeschuimd naar informatie, opleidingen gevolgd, therapeuten geraadpleegd…

omdat ik geneigd ben om veel te veel in mijn hoofd te zitten en lichaamswerk een onmisbare schakel is in dit proces, ben ik ook mijn lichaam gaan betrekken: ademwerk, yoga, massage ...

daarnaast ben ik bewuster gaan leven, manieren gaan zoeken om te vertragen, meer in het nu aanwezig te kunnen zijn, en positiever in het leven te staan.

nu heb ik er mijn missie van gemaakt om mensen die moeilijk kunnen ontspannen daarbij te helpen. daarvoor heb ik mezelf dus als proefkonijn gebruikt in mijn ‘Queeste naar Ontspanning’ :)

ik moedig je aan om op zoek te gaan naar jezelf, je eigen pad, om je wonden te helen, voor je te laten zorgen, en te zorgen voor anderen.

op deze manier dragen we ook bij aan een zachtere wereld.

belangrijk hierbij is dat we elkaar ook de ruimte gunnen om dit te kunnen doen. het is pas dan dat burn-outs en depressies vermeden kunnen worden. en vermijden is beter dan genezen. dus: gun elkaar, en jezelf, rust.

wie rust vindt, vindt geluk, denk ik.